ثمرات آن در افعال و كردار وى ظاهر گردد . دعا حالت انس و الفت روح و دل با ذات باريتعالى و حصول آرامش و سكون براى نفس است ؛ همانند مشتاقى كه دوست خود را يافته ، از ديدارش خوشحال و از سخنانش لذّت مىبرد ؛ مشكلاتش را با كمال اطمينان در ميان گذارده ، پرده از رازهاى دل بر مىدارد ؛ آرزوهايش را مطرح مىسازد و براى انجامش از وى يارى مىطلبد ؛ از ديدارش خوشوقت و از گفتگويش خرسند مىگردد ؛ غبار غفلت از چهرهء جسم و جان زدوده ، حجاب ماو من را كنار مىزند ؛ ديدهء دل به محبوب دوخته ، در انتظار مهر و انعامش مىنشيند ! آرى ! اين گونه تماس در روح و روان انسان اثرى بس عميق مىگذارد كه مدّتها باقى مىماند . در دعاهاى وارده به جملاتى برمىخوريم كه در مضمون آنها ، گويى دعا كننده عزيزترين و مهربانترين دوست خود را ديده ، با او سخن مىگويد مانند : يا شَفيقُ ، يا رَفيقُ ، يا رُكْنِىَ الْوَثيقُ ، يا جارِىَ الْلَّصيقُ . . . ؛ اى مهر ورزم ! اى دوست و رفيقم ! اى پشتيبان مورد اعتماد ! اى همسايهء وابسته به روحم ( كه جداييم از مقام منيع و شمول انعامت محال ، و حضورم در جوارت هميشگى است ) . دعا سبب پشيمانى از نا فرمانيها و وسيلهء عروض حالت انفعال و شرمندگى در درون دعا كننده است ؛ زيرا هر چه انسان با خداى خويش بيشتر انس و الفت گيرد و به او نزديك‌تر شود ، بيشتر خواهد كوشيد كه در اداى وظايف بندگى و پيروى از فرمان الهى آماده‌تر باشد و عملى بر خلاف رضاى او انجام ندهد و از آنچه انجام داده پشيمان گردد و هر چه دعا وتوجّه بيشتر باشد حالت ندامت ، شديدتر و افزونتر مىشود . حصول اين حالت ، خود حقيقت توبه است ؛ چه آنكه توبه جز ندامت و شرمندگى چيز ديگرى نيست و اين توبه وسيلهء آمرزش هر گناهى است كه